آیا “وزن سالم” طرف مقابل “ایده آل نازک” است؟


زمان لیگ: 6 دقایق

زمانی بود که نازک وارد شده بود. مهم نیست که چگونه به آنجا رسیده اید – رژیم های دیوانه کننده ، قرص های رژیمی خطرناک ، سرعت ، سیگار کشیدن ، ملین ها ، فقط غذا نخوردن – اما پیام صنعت زیبایی این بود که لاغر بودن تنها راه قابل قبول است. اما بیشتر و بیشتر ، “لاغر” را با “وزن سالم” عوض کردیم. آیا تا به حال دیده اید که شخصی در رسانه های اجتماعی پست “سالم جدید است” ارسال کند؟ شما نمی توانید بیشتر از این حرف بزنید.

اما مشکل اینجاست. ایده حفظ وزن در محدوده وزن به اصطلاح “سالم” جایگزین صحبت در مورد “نازک” یا رسیدن به اندازه لباس خاص می شود. اما آیا ما فقط یک ذهنیت تحریف شده را با دیگری تغییر داده ایم؟

اگرچه کمی متفاوت است ، ایده “وزن سالم” می تواند به ارتباط ناسالم با غذا و بدن و همچنین تلاش برای رسیدن به ایده آل لاغر کمک کند.

مطمئنا ، پرستش لاغری و عضویت در فاتفوبیا – اعم از آگاهانه یا ناخودآگاه ، درونی یا جهت دار به بیرون – به تصویر بدن آسیب می رساند و به ایجاد اختلالات خوردن کمک می کند.

ولی در مورد “وزن سالم” صحبت کنید هنوز آرمان های بدنی و چربی سوزی را تداوم می بخشدبه تأکید فقط از یک هدف سنگین خارج می شود که ممکن است دست یافتنی نباشد اکثر افرادی که ممکن است از آنها قابل دستیابی نباشد زیاد مردم. بدتر از آن ، اگرچه ایده آل نازک با تغییر استانداردهای زیبایی مرتبط است ، اما هنجار “وزن سالم” به این ایده پایبند است که کنترل وزن ما مسئولیت اجتماعی دارد و بنابراین یک امر اخلاقی ضروری است.

چرا ایده آل “وزن سالم” می تواند بدتر باشد

ایده آل نازک بر ظاهر تمرکز می کند و به شدت با جذابیت مرتبط است. تلاش برای افزایش کمال جسمانی را افزایش می دهد. رفتارهایی که در پی ایده آل نازک اتخاذ می شود ، نوید پاداش ، از جمله موفقیت ، خوشبختی و تمایل شرکای بالقوه عاشقانه را می دهد.

ایده آل وزن سالم نه بر سلامت آنطور که شما فکر می کنید ، بلکه بر ارزش اجتماعی و گنجاندن تمرکز دارد. بدنهایی که ایده آل وزن سالم را برآورده نمی کنند ، برای جامعه سنگین تلقی می شوند. رفتارها با ترس از شکست تشویق می شوند و به عنوان عضوی از جامعه غیرقابل قبول و نامناسب ارزیابی می شوند.

ایده آل “وزن سالم” ، اگرچه توسط رسانه های اجتماعی و منظم ترویج می شود ، اما توسط سیستم مراقبت های بهداشتی و سازمان های بهداشت عمومی نیز ترویج می شود. برخی از لفاظی های پیرامون “اپیدمی سرسخت” (همانطور که در پیام های بهداشت عمومی و تقریباً همه با نظر منتقل شده است) بار اقتصادی ادعایی ناشی از “وزن زیاد” را برجسته می کند. این امر باعث دستیابی به وزن “قابل قبول” به عنوان چیزی است که نه تنها برای افراد ، بلکه برای جامعه مفید است. این باعث افزایش فتوبیوبیا می شود ، زیرا در حال حاضر افراد فاتوفوبیک می توانند ادعا کنند که اگر کسی وزن زیادی داشته باشد ، نه تنها به خود آسیب می رساند ، بلکه به همه آسیب می رساند.

نگرانی های مربوط به تصویر بدن مربوط به ایده آل وزن سالم ممکن است قوی تر از آنهایی باشد که با ایده آل لاغر مرتبط است. “شکست” در تحقق ایده آل وزن سالم می تواند باعث احساس شرم و بیگانگی از دیگران و بدن شما شود. ممکن است احساس کنید که با نهادی که از رعایت آن امتناع می کند در حال جنگ هستید و مانعی ایجاد می شود که به عنوان عضوی قابل قبول از جامعه در نظر گرفته شوید.

به هر حال ، محدوده وزن “سالم” چیست؟

من حتی نمی توانم به شما بگویم که چقدر می شنوم ، “من اهمیتی نمی دهم که لاغرم ، فقط می خواهم وزن سالم داشته باشم – و وزن فعلی من ممکن است در این محدوده نباشد. “(ترجمه:” من بدنم را به این شکل دوست ندارم و می خواهم آن کوچکتر باشد زیرا من می خواهم سالم باشم. “)

من میفهمم. من آنجا بودم. من سالها درگیر محاسبات کلان وسواسی و تمرینات قدرتی با برنامه ریزی دقیق و برنامه های اصلی با هدف سالم بودن بودم. اما با نگاه به گذشته ، می توانم BS خودم را ببینم. البته ، من می خواستم باشم سانا، اما من همچنین می خواستم باشم کوچکتربه می خواستم تعارف کنم و لباس های زیبا (و کوچکتر) بخرم. می خواستم احساس فضیلت کنم.

برای اینکه مفهوم وزن سالم معتبر باشد ، ما باید سه چیز را بدانیم:

  1. چه وزنی سلامتی را حفظ یا بهبود می بخشد برای هر فردبه
  2. اینکه فرد بتواند به آن وزن برسد و بماند بدون محدود کردن غذا یا ورزش بیش از حد.
  3. وجود برخی از مزایای سلامتی از قرار گرفتن در آن محدوده از خود وزن، و نه به دلیل رفتارهای سالم اما غیر وسواسی که برای ماندن در آن رتبه اتخاذ شده است.
“من سالم غذا می خورم و ورزش می کنم … چرا من هنوز اینطور هستم؟”

در اینجا مشکل دیگری در مورد ایده وزن سالم وجود دارد. بخشی از پیام های پیرامون این ایده این است که اگر غذای سالم بخورید و فعالیت بدنی خود را حفظ کنید ، در این محدوده قرار خواهید گرفت.

اما سعی کنید به مردان (به ویژه زنان) در بدنهای بزرگتر که سالم غذا می خورند ، فعالیت بدنی توصیه شده برای سلامتی را انجام می دهند و هنوز در بدنهایی به نظر می رسند که “بسیار بزرگ هستند”. مگر اینکه بدن خود را بپذیرند و متوجه نشوند که سلامتی چندوجهی است و اندازه آن با سلامتی برابر نیست ، به احتمال زیاد احساس می کنند که شکست خورده اند. (“من سالم غذا می خورم و ورزش می کنم … چرا من هنوز اینطور هستم؟”). شاید بدتر از این ، عادات سلامتی آنها احتمالاً زیر سوال است.

من مشتریانی داشته ام که رژیم غذایی متنوع و فوق العاده ای دارند و از انواع مختلف ورزش لذت می برند ، به پزشک خود مراجعه می کنند و به یک برنامه تجاری کاهش وزن معرفی می شوند و به طور کلی ورزش می کنند. بسیاری (شاید اکثر) پزشکان فقط از بیماران بدن بزرگتر خود نمی پرسند که عادات غذایی و ورزشی آنها چگونه است ، اما اگر بیمار سعی کند به آنها بگوید که خوب غذا می خورند و به اندازه کافی فعال هستند ، چشم جانبی را به آنها می دهند.

این تعصب سنگین – چه آن را به خودمان هدایت کنیم و چه آن را از دیگران جذب کنیم – می تواند منجر به تلاش های شدید و ناسالم برای تغییر بدن ما شود ، زمینه سازی برای بدتر شدن تصویر بدن ، انزوای اجتماعی (به دلیل شرم و عدم تمایل به دیده شدن) ، اختلال در غذا خوردن و احتمالاً حتی اختلال خوردن.

آنچه Intuitive Eating در مورد محدوده وزن می گوید

علیرغم تحقیقات فراوان که نشان می دهد وزن بدن ما تحت تأثیر عوامل زیادی است که خارج از کنترل ما هستند – از جمله مکانیسم های بیولوژیکی که با آزمایشات کنترل ما مخالفت می کنند – هنوز این ایده گسترده وجود دارد که وزن قابل کنترل است. این درست است آیا در مورد زیبایی نازک است یا سلامت.

درونی کردن پیام های اصلی ایده “وزن سالم” – یعنی اینکه می توانیم وزن خود را از طریق رژیم غذایی و ورزش کنترل کنیم – نگرش های چربی و تعصب وزن ما را افزایش می دهد. یک مطالعه در سال 2014 نشان داد که وقتی افراد در بدنهای بزرگتر به اندازه کافی تلاش می کنند تا وزن خود را کنترل کنند ، میزان چربی بدن را کاهش می دهد. خارجی انگ سنگینی که آنها تحمل می کنند (این طناب “چربی خوب” است). اما با این باور که باید وزن و وزن خود را کنترل کنید بازداشت شده انگ سنگینی که با آن همراه می شود هم با نارضایتی جسمانی و هم خوردن نامنظم همراه است. پس هنوز لعنتی

مدل خوردن بصری می گوید وزن طبیعی شما محدوده ای است که می توانید در آن راحت غذا بخورید و بصورت شهودی زندگی کنید. این شامل اجازه دادن به علائم داخلی گرسنگی ، سیری و رضایت از غذا خوردن شما بدون ممنوعیت دسترسی به برخی غذاها می شود.

این وزن ممکن است جایی باشد که کسی می خواهد باشد یا فکر می کند باید “باشد”. ممکن است با آنچه دیگران (دوستان ، خانواده ، پزشکان ، غریبه ها) فکر می کنند آن فرد باید وزن داشته باشد ، هماهنگ نباشد.

به اختصار

خواه هدف زیبایی شناختی بدن باشد یا “سلامتی” ، تلاش برای تغییر اندازه یا شکل بدن با کنترل یا محدود کردن غذاها یا شرکت در تمرینات بیش از حد و / یا ناخوشایند به این معنی است که شما رژیم دارید. و هیچ مطالعه علمی منتشر شده ای وجود ندارد که هیچ یک از آن ها باعث کاهش وزن برای حداقل پنج سال نشود. این البته تعریف “موفقیت آمیز” کاهش وزن است.

و در بحث “وزن سالم” این حقیقت ساده از دست رفته است که ما می توانیم روزانه کارهای زیادی را برای حفظ سلامتی خود انجام دهیم. بدون توجه به این که آیا این موارد باعث کاهش وزن می شوند یا خیر:

  • یک رژیم غذایی متعادل ، مغذی و لذت بخش
  • اشکال دلپذیر حرکت
  • گذراندن وقت در طبیعت
  • مدیتیشن یا سایر تمرینات آگاهانه
  • ارتباط اجتماعی
  • کیفیت خواب مناسب
  • بیان خلاقیت
  • داشتن هدف در زندگی
  • دسترسی به درمان پیشگیرانه
  • امنیت جسمی ، روانی و عاطفی

این موارد نه تنها می توانند سلامتی طولانی مدت را حفظ کنند ، بلکه به ما کمک می کنند هر روز احساس بهتری داشته باشیم و زندگی شادتر یا حداقل شادتری داشته باشیم. و این بسیار وحشتناک است


کری دنت یک متخصص تغذیه ، نویسنده مستقل ، مشاور غذای شهودی ، نویسنده و سخنران ثبت شده در شمال غربی اقیانوس آرام است. ابرقدرت های او عبارتند از: شکستن افسانه های تغذیه ای و برای توانمندسازی زنان احساس بهتری در بدن خود دارند و انتخاب های غذایی را انجام می دهند که از لذت ، تغذیه و سلامتی پشتیبانی می کند.

این پست را چاپ کنید این پست را چاپ کنید

دیدگاهتان را بنویسید